Dziewięć ton granulatu magnetycznego żelaza znajdowały się na statku jako balast, zarówno prędkość zanurzania i wynurzania pozwolić, ponieważ bardzo wysokie ciśnienia wody nie byłoby dozwolone sprężonego powietrza zbiorniki balastowe-wydalenie do wykorzystania na dużych głębokościach. Ten dodatkowy ciężar odbyła się w miejsce aktywnie w gardle dwóch lej jak silosy balastu przez elektromagnesy, tak aby w przypadku awarii elektrycznej batyskaf wzrośnie automatycznie do powierzchni. Transportowane do zakładu Marynarki Wojennej Electronics Laboratory w San Diego, Trieste został zmodyfikowany w znacznym stopniu przez Amerykanów, a następnie wykorzystane w serii głębokich zanurzenie testy na Oceanie Spokojnym w ciągu najbliższych kilku lat, czego kulminacją było zejść na dół Challenger Deep w Rowie Mariańskim, najgłębszej części oceanu, w styczniu 1960 roku.