Leczenie insuliną
Cukrzyca typu 2 (dawniej nazywana insulinoniezależną, ang. Non-Insulin Dependent Diabetes Mellitus, w skrócie NIDDM) - to najczęstsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie, jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę może odgrywać jedna albo 2-ga nieprawidłowość. Chorzy są niedużo czuli na działanie insuliny (insulinooporność). Zazwyczaj w początkowej fazie choroby insulina jest wydzielana w większej ilości - ale niewystarczająco do zwiększonych insulinoopornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek ß wysepek Langerhansa. Dokładne przyczyny rozwoju tych zaburzeń nie są jeszcze poznane. Leczenie polega w większości na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysiłku fizycznego , a oprócz tego doustnych leków przeciwcukrzycowych, u części chorych po pewnym czasie trwania choroby konieczna jest insulinoterapia. Ta postać cukrzycy niejednokrotnie umyka przez wiele lat rozpoznaniu, gdyż hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, ażeby wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej u chorych w tym okresie czasu mogą już rozwinąć się powikłania cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje częściej u ludzi starszych, z otyłością lub innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, szczególnie nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, stwarza oporność na insulinę.
Adres www: http://26.130.249.165
